Kanchannaburi in centraal Thailand

Death Railway.

Het is niet moeilijk om je het lijden voor te stellen van de gevangenen, die hier midden in de snikhete jungle tot 18 uur per etmaal hebben gezwoegd onder de meest gruwelijke omstandigheden, zonder behoorlijk eten, bedreigd door malaria, cholera en wilde dieren, ten prooi aan sadistische bewakers. Een wandeling door Hells Fire Pass is zonder meer aangrijpend.

De vergeten spoorlijn.

Mijn naam is Heiko koers. gevestigd in Thailand waar ik nu alweer bijna 17 jaar woon tot grote tevredenheid in Ubon Ratchathani


Om Thailand te ontdekken ben ik met de motor rond gaan reizen ondanks dat ik er in het verleden al vaak was geweest maar dan meestal aan de kust.
Tijdens mijn reizen kwam ik terecht in Kanchannaburi in centraal Thailand waar de beroemde doden spoorlijn en de brug over de rivier de Kwai is gelegen.
Dit sprak mij zo aan dat ik me er in ben gaan verdiepen in alles wat met deze spoorlijn te maken heeft gehad.
Ondanks dat deze spoorlijn zo’n 697 km van mijn woonplaats afligt ben ik er met diverse Nederlanderse bezoekers al zo’n 10 keer geweest.
En dat diverse bezoekers mij te kennen hebben gegeven dat dit het indrukwekkenste gedeelte van hun bezoek aan Thailand was.

Uiteraard hebben we ook de erebegraafplaats bezocht,wat er keurig onderhouden bijligt,en waar samen met Britse en Australische slachtoffers zo’n ruim 2000 Nederlanders liggen begraven.
Toen ik voor de eerste keer langs de graven liep en de Nederlandse namen las van soms jongens niet ouder dan 18 jaar.

Ook het museum met de barak er in waar deze mensen moesten slapen na 18 uur arbeid en vele stokslagen.

Een gedeelte van de spoorlijn is nog intakt en rijden er per dag 4 treinen over dit traject.
Uiteraard ben ik ook met deze trein meegeweest vanaf Namtok naar Kanchannaburi een 2 uur durende reis waarbij ook regelmatig wordt gestopt op de door de gevangenen aangelegen stations.
De brug over de rivier de kwai is een toeristische trekpleister met veel Japanners die zich uitgebreid laten fotograferen en dan het overwinnings teken maken de V van victorie iets waar ik me mateloos aan erger..

Korte uitleg over de achtergronden van de Death Railway.

Het besluit om de spoorweg te bouwen werd genomen door de Japanse overheid als gevolg van de beslissende nederlaag van haar marine in de slag on Midway in juni 1942.
Op dat moment was een groot Japans leger gestationeerd in Birma eneen ander in Nieuw-Guinea en aangrenzende eilanden.

Beiden waren voor bevoorrading en voorzieningen afhankelijk van de zeemacht,die na Midway niet meer de sterkste was.
De Japanners waren er zich bewust van,dat de Britten al in 1910 de mogelijkheid van de aanleg van een spoorlijn al hadden onderzocht,die Birma met Thailand zou verbinden,en dat zij het project ter zijde hadden geschoven vanwege het moeilijk begaanbare terrein,inheemse ziekten en de moesons in de regenperiode.

Echter de bouwkundige planners,die in Tokio de map bestudeerden,meenden een mogelijkheid te zien om het leger in Birma van voorraad te voorzien,en zo de onzekere zeeroute rond Singapore en door de straat van Malaca te vermijden....................!!
Daarom werden twee regimenten met totaal 12.000 manschappen ter beschikking gesteld aan twee Japanse spoorwegen on aan het spoorwegproject te beginnen.

Het 5e regiment werd geplaatst in Thanbyuzayat in Birma,en het 9e regiment werd geplaatst in Kanchanaburi in Thailand.
De datum waarop de spoorweg klaar moest zijn was augustus 1943.
In juni 1942 begonnen de Japanners krijgsgevangenen te verplaatsen naar Birma en Thailand.
De bouw van de spoorweg begon op 16 september 1942.

Volgens de eerste schatting duurde de bouw volgens de Japanse ingenieurs tenminste 5 jaar,maar onder enorme druk werden de krijgsgevangenen het project in 16 maanden te verwezenlijken.
op 25 december 1943 was de spoorweg voltooid.
Alles bij elkaar werden 61.000 Britten,Nederlanders,amerikanen en Australische gevangenen te werk gesteld.
Tevens waren er ook nog eens zeker 200.000 Aziatische dienstplichtigen aan het werk gesteld.

Het resultaat was verwoestend......

16.000 geallieerde krijgsgevangenen verloren hun leven tijdens de bouw van de spoorweg,evenals 100.000 inwoners uit India en China,die niet al te vaak vermeld worden.
Het spoor des doods laat zo,n gruwelijk aantal lichamen in zijn spoor achter dat in sterk contrast staat met het aantal bielzen die de spoorweg ondersteund......;alles blijft gelijk,iedere kilometer spoorweg kostte de levens van 38 geallieerden.

Het spoor des doods werd gebouwd om een strategische spoorlijn tussen Thailand en Birma te bewerkstelligen.
263 kilometer in Thailand,en 152 kilometer in Birma.
Later kwamen de Thaise en Birmese regering overeen om de spoorbanen vanaf hun gemeenschappelijke grens tot op 100 kilometer landinwaarts vanuit ieder land te vernietigen.

De foto hier onder,toont een stuk van het beruchte Wangpo viaduct in de hoek van de Kwai-Noi (kleine Kwai) rivier.
De brug en spoordijk in de buurt van Wango werden gebouwd in maart-april 1943.
Dit alles in een moordend tempo,en opgezweept worden met de gehate kreet,,speedo!!,,

Voor meer informatie..

e-mail: thaisestijlvillapark@gmail.com

Telf: 0815484025. Outside Thailand 0066815484025

 

 

 

In de tijd van de aanleg van de spoorlijn reden er andere wagons achter de trein dan heden ten dage. De manier van vervoer van krijgsgevangenen,zal een ieder die dit ziet doen denken aan de joden transporten in Europa in 1940-1945.....
Na de Japanse overgave in Thailand op 15 augustus 1945 ontwapenden de Thais de meeste Japanse soldaten, nog voordat de Britten kwamen om snel de krijgsgevangenen te bevrijden. De Britten beschouwden Thailand als een verslagen vijand, maar de Verenigde Staten hadden geen sympathie voor kolonialistisch gedrag en besloot de nieuwe regering te steunen, zodat Thailand er goed vanaf kwam na haar rol in de oorlog.
Het is telkens weer indrukwekkend. De brug, het museum en voor ons Nederlands de prachtig onderhouden oorlogsbegraafplaatsen, waar je stil wordt van al die vaak jonge mensen, die daar om het leven zijn gekomen.
De dieseltrein die toeristen een ritje laat maken over het spoor des doods....Het beste is aan de linkerkant te gaan zitten anders zie je na het passeren van de brug alleen maar rotsen tot soms maar 10 cm van de trein . Vlak voor de brug stroomt de trein vol met toeristen en als je dan pech hebt niet naar buiten te kunnen kijken kan dat na het volgende station weer
Een gedeelte van de door krijgsgevangenen en dwangarbeiders aangelegde Birmaspoorlijn, rond 1945.

Tweede Wereldoorlog

In de reacties op de berichten uit Chiang Mai, waar enige tijd geleden een studentenparade in Nazi-kleding plaatsvond, klonk terecht nogal wat kritiek op het gebrek aan historisch besef van de Thai in het algemeen en over de Tweede Wereldoorlog (Holocaust) in het bijzonder.

Enkele stemmen veronderstelden, dat het gebrek aan kennis terug te voeren was op het feit, dat Thailand zelf niet in deze oorlog betrokken was. Dat is een ernstige misvatting.Wat wij weten is, dat er in Thailand een “dodenspoorlijn” naar Birma door de Japanners werd aangelegd, waarbij heel veel krijgsgevangenen om het leven zijn gekomen. Menig Thailandbezoeker heeft in Kanchanaburi de brug over de River Kwai gezien, een bezoek gebracht aan het Oorlogsmuseum aldaar en misschien zelfs één van de oorlogsbegraafplaatsen bezocht. Daarmee houdt in het algemeen onze kennis van Thailand in de Tweede Wereldoorlog wel op. Zeker, de rol van Thailand is niet prominent op het toenmalige oorlogstoneel, maar als bezoeker, liefhebber of bewoner van Thailand mag je jouw kennis over Thailand in deze periode best wat opvijzelen. Vandaar dit beknopte verhaal.

Militairen

In 1932 werd de staatsvorm van Thailand veranderd van een absolute monarchie in een constitutionele monarchie. In de jaren daarna vond er een heftige politieke strijd plaats tussen conservatieve oudere en jonge progressieve militairen en burgers. Er werden belangrijke hervormingen doorgevoerd, zoals het verlaten van de Gouden Standaard, waardoor de Baht een vrije wisselkoers ging volgen; het basis- en voortgezet onderwijs werden uitgebreid; er werden verkiezingen gehouden voor lokaal en provinciaal bestuur. In 1937 werden voor het eerst directe verkiezingen voor de Nationale Assemblee gehouden, hoewel politieke partijen nog altijd niet waren toegestaan. Militaire uitgaven werden verhoogd tot 30% van de nationale begroting.

Een tijd lang werkten de jongere fracties, met generaal-majoor Plaek Pibul Songkram (Phibun) als Minister van Defensie en Pridi Banomyong als Minister van Buitenlandse Zaken, eendrachtig samen, totdat Phibun in december 1938 premier werd. Phibun was een bewonderaar van Mussolini en zijn bewind begon al snel fascistische trekjes te vertonen. Phibun begon een campagne tegen Chinezen, die de Thaise economie domineerden. Een leidersculte werd gepropageerd, waarin Phibuns portret overal zichtbaar was.

Siam

In 1939 wijzigde Phibun de naam van het land van Siam in Thailand (Prathet Thai), wat “land van vrije mensen” betekent. Dit was slechts één stap in een programma van nationalisme en modernisering: van 1938 tot 1942 vaardigde Phibun 12 Culturele Mandaten uit, waarbij Thais onder andere de vlag moesten groeten, het volkslied moesten kennen en Thais moesten spreken (dus niet bijvoorbeeld Chinees). Ook moesten de Thais"hard, werken, op de hoogte blijven van het nieuws en westerse kleding dragen.

De Tweede Wereldoorlog brak uit en nadat Frankrijk in 1940 grotendeels bezet was, probeerde Phibun Siams vernederingen uit 1893 en 1904 te wreken, waarbij de Fransen het gebied van het huidige Laos en Cambodja onder dreiging met geweld van Siam hadden afgepakt. In 1941 leidde dat tot gevechten met de Fransen, waarbij de Thais het overwicht hadden op de grond en in de lucht, maar een zware nederlaag op zee leden bij Koh Chang. De Japanners bemiddelden vervolgens, wat leidde tot teruggave van een aantal betwiste gebieden in Laos en Cambodja aan Thailand.

Phibuns prestige als nationale leider werd hiermee zozeer vergroot, dat hij zichzelf benoemde tot veldmaarschalk, voor het gemak de rangen van drie- en vier-sterren generaal overslaand.

Japanse troepen

Deze Thaise politiek leidde tot een verslechtering van de relaties met de Verenigde Staten en Groot Brittannië. In april 1941 sneed de VS de aanvoer van olie naar Thailand af. Op 8 december 1941, een dag na de aanval op Pearl Harbor, vielen Japanse troepen Thailand binnen langs de zuidelijke kustlijn, met toestemming van de regering-Phibun, om zo Birma en Malakka te kunnen binnenvallen. De Thais capituleerden snel. In januari 1942 sloot de Thaise regering een alliantie met Japan en verklaarde de oorlog aan de geallieerden. De Thaise ambassadeur, Seni Pramoj in Washington weigerde echter de oorlogsverklaring af te geven. De Verenigde Staten heeft aldus nooit de oorlog aan Thailand verklaard.

Aanvankelijk werd Thailand door de samenwerking met Japan beloond en kreeg het meer grondgebied in handen, dat ooit aan het land toebehoorde zoals delen van de Shan staatjes in Birma en de 4 noordelijkste Maleise provincies. Japan had inmiddels een troepenmacht van 150.000 op Thais grondgebied. Vrij snel werd begonnen met de aanleg van de “dodenspoorlijn” naar Birma.

Verzet

De Thaise ambassadeur in de Verenigde Staten, Mr. Seni Pramoj, een conservatieve aristocraat wiens anti-Japanse gevoelens maar al te bekend waren, organiseerde inmiddels met hulp van de Amerikanen de Vrije Thaise Movement, een verzetsbeweging. Thaise studenten in de Verenigde Staten werden door de Office of Strategic Services (OSS) getraind in ondergrondse activiteiten en werden klaargestoomd om in Thailand te infiltreren. Tegen het einde van de oorlog bestond de beweging uit meer dan 50.000 Thais, die bewapend door de geallieerden weerstand boden aan de Japanse overmacht.

Op den duur werd de Japanse aanwezigheid in Thailand als hinderlijk ervaren. Handel kwam volkomen stil te liggen en de Japanners behandelden Thailand steeds meer als bezetter dan als bondgenoot. De publieke opinie en dan vooral de burgerlijke politieke elite keerden zich tegen het beleid van Phibun en de militairen. Tegen 1944 werd duidelijk, dat Japan de oorlog ging verliezen en in juni van dat jaar werd Phibun afgezet en vervangen door een voornamelijk burgerregering (de eerste sinds 1932) onder leiding van de liberale advocaat Khuang Abhaiwongse.

Overgave

Na de Japanse overgave in Thailand op 15 augustus 1945 ontwapenden de Thais de meeste Japanse soldaten, nog voordat de Britten kwamen om snel de krijgsgevangenen te bevrijden. De Britten beschouwden Thailand als een verslagen vijand, maar de Verenigde Staten hadden geen sympathie voor kolonialistisch gedrag en besloot de nieuwe regering te steunen, zodat Thailand er goed vanaf kwam na haar rol in de oorlog.

Voor het bovenstaande verhaal heb ik onder meer gebruik gemaakt van Wikipedia en andere websites. Er is veel meer te lezen over Thailand in de Tweede Oorlog, de Japanse bezetting, de verzetsbeweging en natuurlijk de gruwelen van de Japanners bij de aanleg van de Birma-spoorlijn.

Als het waar is, dat de rol van Thailand in de Tweede Wereldoorlog niet in Thaise lesprogamma’s wordt besproken, dan weet u na het lezen van dit verhaal meer daarover dan de gemiddelde Thai.

 

"Nederland hield smartengeld Birmalijn in kas."

Nu heb ik begrepen dat de huidige brug niet het origineel is daar deze vernietigd door sabotage, De Brug die er nu ligt komt uit Nedelands Indie het tegenwoordige Indonesie.

Na de capitulatie van Japan werd de spoorlijn aan Thailand verkocht. Dwangarbeiders die kort voor het begin van het werk aan de Birmaspoorweg in Thailand en Myanmar overleden,kregen geen smartengeld.dat schrijft de Volkskrant na archiefonderzoek en gesprekken met nabestaanden.

Nederland kreeg bij de verkoop van de Birmaspoorweg aan Thailand in 1947 een bedrag van 1,6 millioen gulden,dat geld werd alleen uitbetaald aan mannen die fysiek aan de spoorlijn hebben gewerkt,hoewel dwangarbeiders die kort voor de tewerkstelling overleden daar ook recht op hebben. Hun erfgenamen werden afgewezen bij het indienen van een aanvraag. De Stichting Administratie Indische Pensioenen (SAIP).die de uitbetaling van de Birmaspoorlijn-uitkering sinds 1996 verzorgt,zegt niest van deze afwijzingen te weten.

Eerder bleek al dat een aantal overlevenden en nabestaanden een oproep over de vergoeding nooit heeft gezien. Als rechthebbenden de kranten oproepen in 1954 hebben gemist,staat de weg na zestig jaar nog steeds open voor hen om die uitkering aan te vragen,zegt een woordvoerder van Binnenlandse zaken,waaronder de SAIP ressorteert,daarover in de krant. Er wordt alleen zonder indexatie en rente uitbetaald.De algemene lijn bij de overheid is dat uitkeringen niet geïndexeerd worden wanneer mensen veel later opvragen.Ruim 17000 nederlandse dwanarbeiders werden tijdens de Tweede wereldoorlog door de Japanse bezetter ingezet bij de aanleg van de spoorlijn.Van hen zijn er 3078 overleden. Bron:Checkpoint maandblad voor Veteranen Juni 2015.

Weer iets op trots op te zijn ze hadden gehoopt dat niemand er achter kwam want moeite om die mensen te vinden hebben ze niet gedaan,alleen toen men ze nodig had toen hadden ze geen probleem om ze te vinden.70 jaar na dato en nog steeds niet afgehandeld

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

EDGAR INGRAM | Antwoord 28.08.2017 23.31

de birmalijn is ook part geweest van mijn vader en twee ooms LOUIS ANTOINE STEPHAN INGRAM, ZIJN BROERS ... JIMMY FREDERIK LODEWIJK INGRAM,EN GEORGE PAUL

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

28.08 | 23:31

de birmalijn is ook part geweest van mijn vader en twee ooms LOUIS ANTOINE STEPHAN INGRAM, ZIJN BROERS ... JIMMY FREDERIK LODEWIJK INGRAM,EN GEORGE PAUL

...
14.01 | 03:27

Het beste is via Skype: thaisestijlvillapark1947

Ben aanwezig van 02.00 tot 15.00 uur..Nederlandse tijd.
vriendelijke groet
Thaise Stijl Villa Park

...
13.01 | 22:06

Duidelijke taal.
Dank.
Geeft u ook individueel advies? Kan ik met u bellen via WhatsApp, messenger ofSkype?
Graag bericht,
Groet van Reinder

...
19.12 | 12:05

Wat te doen bij het overlijden van de Thaise vrouw, die geen rechten vanuit Nederland heeft?

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE